Hikâye, sevdiği kadını (Hira) uzun bir ayrılığın ardından adeta “ölümden döndüren” veya imkansız bir “zindandan” çekip çıkaran bir adamın derin özlemi ve sadakati üzerine kurulu. Ancak bu kavuşma, sanıldığı gibi huzurlu bir başlangıç değil; aksine geçmişin silindiği, anıların ise birer hayalet gibi boşlukta süzüldüğü trajik bir dönüm noktasıdır. Filmin asıl “spoiler” niteliğindeki çatışması şudur: Adamın “yanımdasın, gerçeksin, nefes alıyorsun” diye şükrettiği kadın hayattadır, ancak zihni bir kara delik gibidir. Adam, kadının yokluğunda onun hayallerini yaşatmak için bir dünya kurmuş olsa da, kadın bu dünyaya tamamen yabancıdır.

Filmin kalbinde yatan sarsıcı gerçek, adamın kadının yokluğunda geçirdiği zamanı bir “zindan” olarak tanımlamasıyla başlar. Kadın fiziksel olarak bir tutsaklıktan (belki bir hapis, belki bir kayboluş) kurtulmuş olsa da, şimdi kendi zihninin zindanına hapsolmuştur. Adamın bahsettiği “Hamdi Amca’dan gelen altın tohumlar,” aslında sadece bahçedeki çiçekleri değil, adamın kadına olan inancını ve kurdukları köklü bağı temsil eder. Bahçenin yeşermesi, hayatın devam ettiğinin kanıtıdır; fakat bu güzellik, paylaşılamadığı sürece yarım kalmıştır.

Daha da hüzünlü olan kısım ise, bu süreçte büyüyen ve hayatı öğrenen “Ahio” figürüdür. Adam, Ahio’ya bisiklet sürmeyi öğretirken aslında kadının eksikliğini babalık (veya koruyuculuk) rolüyle doldurmaya çalışmıştır. Çocuk dizlerini kanatırken, adamın ruhu kanamış; ancak her şeye rağmen yıkılmadan “kök salmayı” başarmıştır. Filmin en büyük spoilerı ise bisiklet sürme vaadinde gizlidir: Kadın geçmişte buna söz vermiştir ancak şimdi bu sözü hatırlamamaktadır. Adamın “Elimden ne geliyorsa yapacağım, her şeyi hatırlayacaksın” feryadı, filmin geri kalanındaki asıl mücadeleyi belirler. Bu, tıbbi bir iyileşme hikâyesi değil; bir adamın, sevdiği kadının ruhunu geçmişin tozlu raflarından bulup çıkarma savaşıdır.

Sonuç olarak film; fiziksel bir kavuşmanın ardından gelen ruhsal yabancılaşmayı işler. Adam her ne kadar “söz veriyorum” dese de, izleyiciyi bekleyen acı gerçek şudur: Hafıza geri gelse bile, o “zindanda” geçen onca zamanın ve ayrı kalınan yılların telafisi yoktur. Adamın kurduğu o çiçekli bahçe ve Ahio’nun tek başına sürdüğü bisiklet, aslında kadının hiç dahil olamadığı bir hayatın sessiz tanıklarıdır. Film, “Hayattasın” demenin yetmediğini, asıl hayatın paylaşılan anılarda saklı olduğunu tokat gibi çarpan bir finalle son bulacaktır. Her şeyi hatırlatmak için harcanan çaba, belki de yeni ve daha sancılı bir gerçeğin kapılarını aralayacaktır.