Film, Orun Bey’in hayatını tamamen değiştiren büyük bir trajediyle açılıyor. Yoğun stres ve yaşadığı korkunç olayların ardından bayılan Orun, gözlerini yabancı bir odada açıyor. Kendisine yardım eden insanlar, dinlenmesi gerektiğini ve tekrar bayılabileceğini söylese de onun aklında yalnızca tek bir kişi vardır: eşi. Daha kendine bile tam gelememişken ayağa kalkmaya çalışır ve sürekli onun yanına gitmek istediğini söyler. Ancak çevresindekilerin yüzündeki kederli ifade, yaklaşan acı gerçeğin habercisidir.

Orun, neden herkesin onu durdurmaya çalıştığını anlamaz. İçindeki kötü hissin büyümesine rağmen hâlâ umut etmektedir. Fakat sonunda ona eşini göremeyeceği söylenir. Ardından gelen “Başınız sağ olsun” sözleriyle Orun’un dünyası başına yıkılır. Sevdiği kadının öldüğünü öğrenen adam, önce duyduklarına inanamaz. Şok içindeki hali, filmin geri kalanında yaşayacağı psikolojik yıkımın başlangıcı olur.

Bu ölüm haberi yalnızca Orun’u değil, tüm aileyi derinden etkiler. Evde herkes büyük bir yas içindedir. Özellikle küçük kız çocuğu, annesinin ölümünü kabullenemediği için ağlayarak babasını korumaya çalışır. Babasının bu acıya dayanamayacağını düşündüğü için onun cenazeyi görmesini istemez. Ancak aile büyükleri bunun gerekli olduğunu savunur. Çünkü Orun sevdiği kadının öldüğünü kendi gözleriyle görmezse gerçeği asla kabul edemeyecek ve daha büyük bir çöküş yaşayacaktır.

Filmin en ağır sahnelerinden biri de tam burada yaşanır. Orun, eşinin cansız bedeniyle karşı karşıya kaldığında tamamen yıkılır. Gözyaşları içinde ona dokunmaya çalışır, onun hâlâ yaşayabileceğine dair umutsuz bir beklentiye kapılır. Müzik eşliğinde ilerleyen bu sahnelerde, geçmişte yaşadıkları mutlu anlar kısa kısa gösterilir. Böylece seyirci, aralarındaki bağın ne kadar güçlü olduğunu daha iyi anlar. Orun’un eşi yalnızca hayat arkadaşı değil, aynı zamanda onun hayata tutunma sebebidir.

Bu olaydan sonra film, Orun’un yas sürecine odaklanır. Başlarda içine kapanır, kimseyle konuşmaz ve hayatına devam etmeyi reddeder. Sürekli olarak eşinin anılarıyla yaşar. Onun eşyalarına dokunamaz, odasını değiştiremez ve ölümünü kabul etmek istemez. Ailesi ise onu yeniden hayata döndürmeye çalışır. Özellikle annesi ve kardeşi, Orun’un tamamen karanlığa gömülmesinden korkmaktadır.

İlerleyen bölümlerde Orun’un yaşadığı acının yalnızca bir kayıp olmadığı ortaya çıkar. Eşinin ölümüyle ilgili bazı sırlar ve şüpheli olaylar gün yüzüne çıkmaya başlar. Bu durum filmi sadece bir dram olmaktan çıkarıp gizem dolu bir hikâyeye dönüştürür. Orun, hem sevdiği kadının ölümünün arkasındaki gerçeği araştırmaya hem de kendi hayatını yeniden kurmaya çalışır.

Filmin finaline doğru Orun büyük bir değişim geçirir. Başlangıçta yıkılmış ve hayata küsmüş bir adamken, zamanla eşinin hatırasını yaşatmak için mücadele etmeye karar verir. Ancak yaşadığı acı onu sonsuza kadar değiştirmiştir. Film, sevilen bir insanın kaybının bir insanı nasıl dönüştürdüğünü duygusal ve etkileyici bir şekilde anlatırken, aynı zamanda yasın kabul edilmeden iyileşmenin mümkün olmadığını güçlü biçimde vurgular.