Film, ilk bakışta şiir, umut ve duygusal yakınlaşma etrafında gelişen romantik bir hikâye gibi başlıyor. Ancak olaylar ilerledikçe, konağın içinde sessizce büyüyen tehlikeli bir planın varlığı ortaya çıkıyor. Sevgiyle örülü görünen ilişkilerin arkasında kıskançlık, güç savaşı ve sinsice hazırlanan bir çöküş planı gizleniyor.

Hikâyenin merkezinde Orhun ve ona giderek daha fazla bağlanan genç kadın bulunuyor. Bir akşam, evin sakin atmosferinde birlikte şiir çalışıyorlar. Genç kadın gözlerini kapatıyor ve Orhun’un yönlendirmesiyle İstanbul’u hayal etmeye çalışıyor. Hafif esen rüzgârı, ağaçlarda sallanan yaprakları ve şiirin içindeki huzuru hissetmeye başlıyor. İkisi birlikte şiirin dizelerini tamamladıkça aralarındaki bağ daha da güçleniyor. Orhun’un sert ve mesafeli tavırlarının altında aslında şefkatli bir yan olduğu hissediliyor. Özellikle yaşlı dayının onları “tam bir takım” diye övmesi, bu yakınlaşmanın ev halkı tarafından da fark edildiğini gösteriyor.

Fakat tam bu huzurlu anların ardından film aniden karanlık bir yöne sapıyor. Şiir çalışmasının bitmesinden sonra konağın koridorlarında başka bir konuşma geçiyor ve seyirci asıl tehlikenin nerede olduğunu anlamaya başlıyor. Orhun’un çevresindeki bazı kişiler, genç kadının varlığından ciddi şekilde rahatsızlık duymaktadır. Özellikle konağın güçlü kadınlarından biri, onun sürekli yeniden ayağa kalkabilmesinden korkmaktadır.

Kadın, genç kızı küçümseyerek “O kızda bir şey var” derken aslında onun dayanıklılığını itiraf ediyor. Ne zaman tamamen yenildiğini düşündüklerinde, genç kadın bir şekilde tekrar güç kazanıyor. Bu durum onları giderek daha öfkeli hale getiriyor. Çünkü planları, genç kadını yalnızlaştırmak ve Orhun’dan uzaklaştırmak üzerine kuruludur. Ancak Orhun’un ona olan bağlılığı, bütün hesapları bozuyor.

Konuşmanın ilerleyen kısmında gerçek niyet tamamen ortaya çıkıyor. Orhun ile genç kadının yakınlaşmasının önüne geçebilmek için daha sert yöntemlere başvurulması gerektiğine karar veriliyor. “Her seferinde biraz daha sert olacağız” sözü, yaklaşan tehlikenin habercisi oluyor. Artık amaç yalnızca genç kadını üzmek değil; onu tamamen yıkmak, bir daha ayağa kalkamayacak hale getirmek oluyor.

Filmin bu bölümünden sonra psikolojik savaş başlıyor. Konağın içinde herkes farklı bir yüz göstermeye başlıyor. Gündüzleri gülümseyen insanlar, geceleri entrikalar planlıyor. Genç kadın ise bütün bunların farkında olmadan Orhun’a daha çok güvenmeye devam ediyor. Orhun da onun yanında olmaya çalışsa bile, çevresindeki insanların kurduğu oyunlar giderek daha karmaşık hale geliyor.

Özellikle filmin orta bölümünde yaşanan olaylar, genç kadının ruhsal olarak çökmesine neden oluyor. Sürekli küçük düşürülüyor, yalnız bırakılıyor ve yanlış anlaşılacak durumların içine itiliyor. Ancak tam herkes onun pes edeceğini düşündüğünde yeniden ayağa kalkıyor. İşte bu durum, düşmanlarının nefretini daha da artırıyor.

Finale yaklaşırken film, romantik bir hikâyeden çok karanlık bir güç mücadelesine dönüşüyor. Konağın içindeki insanlar, genç kadını yok etmek için adım adım ilerlerken Orhun da sevdiği kadını korumaya çalışıyor. Ancak en büyük sorun, düşmanın dışarıda değil, tam yanı başlarında olmasıdır.

Son sahnelerde seyirci şunu anlıyor: Bu film yalnızca bir aşk hikâyesi değil, insanların sevgi uğruna ne kadar acımasızlaşabileceğini anlatan psikolojik bir savaş. Şiirle başlayan o huzurlu gece, aslında yaklaşan fırtınanın sessiz habercisidir.