Film, sıcak aile bağlarını anlatan sakin bir sahneyle başlasa da aslında derin bir değişimin ve duygusal yüzleşmenin hikâyesini anlatır. Küçük Sahra’nın gözlerinden ilerleyen hikâye, bir çocuğun kardeş sahibi olma korkusunu, sevgiyi kaybetme endişesini ve büyüme sancısını merkezine alır. Ancak ilerledikçe bu masum aile hikâyesi, herkesin hayatını değiştirecek duygusal bir dönüşüme dönüşür.

Hikâye, Sahra’nın babaannesiyle mutfakta yaptığı samimi sohbetle başlar. Anne ve babası birkaç gündür evden uzaktadır ve küçük kız onların ne zaman döneceğini merak etmektedir. Başta her şey normal görünür. Babaannesi onun sevdiği yemekleri yapar, onunla ilgilenir ve evin içinde huzurlu bir atmosfer vardır. Fakat Sahra’nın zihni sürekli aynı düşünceye takılır: Annesinin karnındaki bebek doğduğunda hayatı tamamen değişecek midir?

Film boyunca Sahra’nın iç dünyası dikkat çekici şekilde işlenir. Küçük kız, kardeşi doğduktan sonra artık ailesinin kendisiyle eskisi kadar ilgilenmeyeceğinden korkmaktadır. Parka gidip gidemeyeceğini, gece masallarının devam edip etmeyeceğini düşünür. En büyük korkusu ise sevgiyi kaybetmektir. Yönetmen, çocuk psikolojisini son derece hassas bir şekilde yansıtarak izleyiciyi Sahra’nın duygularına ortak eder.

Babaannesi ise hikâyenin en bilge karakteri olarak öne çıkar. Ona sevginin eksilen değil çoğalan bir şey olduğunu anlatır. Şu anda üç kişilik küçük bir aile olduklarını, ama yeni bebeğin gelişiyle birlikte sevgilerinin daha da büyüyeceğini söyler. Bu konuşma, filmin en önemli kırılma noktalarından biridir. Çünkü Sahra ilk kez kardeş sahibi olmanın bir kayıp değil, aslında yeni bir mutluluk anlamına gelebileceğini düşünmeye başlar.

Ancak filmin ilerleyen bölümlerinde aile içindeki sessiz gerilimler ortaya çıkar. Anne ve baba, yeni bebeğin sorumluluğu altında ezilmeye başlamıştır. Maddi sıkıntılar, gelecek kaygısı ve ebeveyn olmanın baskısı onları birbirinden uzaklaştırır. Sahra ise tüm bunları tam anlamasa da evdeki değişimi hissetmeye başlar. Özellikle annesinin giderek daha yorgun ve hassas hale gelmesi küçük kızın korkularını artırır.

Filmin duygusal zirvesi, Sahra’nın babaannesine gizlice bebeğin cinsiyetini sormasıyla yaşanır. Küçük kız büyük bir merak içindedir ve kardeşini hayal etmeye çalışır. Babaannesi önce bunu sır olarak saklaması gerektiğini söyler. Ardından ona yaklaşır ve sadece kimseye söylememesi şartıyla sırrı açıklamayı kabul eder. Kamera yavaşça yaklaşırken seyirci de gerçeği öğrenmeye hazırlanır. Ancak tam o anda sahne kesilir.

Bu yarım kalan an, filmin en güçlü metaforuna dönüşür. Çünkü hikâye aslında bebeğin kız mı erkek mi olduğundan çok daha büyük bir şeyi anlatmaktadır: Belirsizliğin içindeki umut. Sahra için kardeşi henüz bir sırdır ama aynı zamanda geleceğin simgesidir.

Final bölümünde aile yeniden bir araya gelir. Anne ve baba, Sahra’nın korkularını fark ederek ona daha fazla yakınlaşır. Küçük kız ise kardeşine hazırlanırken olgunlaşmaya başlar. Artık yalnızca sevilen bir çocuk değil, sevgi vermeyi öğrenen biri haline gelir.

Son sahnede Sahra annesinin karnına kulağını dayar ve kardeşiyle konuşur. Kamera yavaşça uzaklaşırken film, sevginin paylaşıldıkça büyüdüğünü anlatan dokunaklı mesajıyla sona erer.