Issız bir gecede başlayan yolculuk, genç bir çift için hayatlarının en korkutucu sınavına dönüşür. Şiddetli yağmurun ve çamurun ortasında hastaneye yetişmeye çalışan Orhan ve hamile eşi, kaderin acımasız bir oyunu yüzünden ölüm kalım mücadelesi vermek zorunda kalır. Kadının doğum sancıları giderek sıklaşırken, arabaları çamura saplanır ve her şey bir anda kontrolden çıkar.

Başlangıçta Orhan sakin kalmaya çalışır. Eşinin korkusunu bastırabilmek için sürekli ona yanında olduğunu söyler. Genç kadın ise panik içindedir; hem bebeğini kaybetmekten hem de o karanlık yolun ortasında yalnız kalmaktan korkmaktadır. Arabanın ilerlememesi yetmezmiş gibi telefonlar da çekmez. Yardım çağırma umutları tamamen yok olur. O anda çift, dış dünyadan kopmuş halde sadece birbirlerine güvenmek zorunda kaldıklarını anlar.

Durum daha da kötüleşir çünkü kadının suyu gelir. Bu, doğumun düşündüklerinden çok daha yakın olduğu anlamına gelmektedir. Orhan kısa süreliğine paniğe kapılsa da eşini sakinleştirmek için elinden geleni yapar. Ona nefes egzersizleri yaptırır, doğum sancıları arasında kontrolünü kaybetmemesi için sürekli konuşur. Ancak aslında kendisi de ne yapacağını bilmemektedir. Çünkü ilk kez doğum yapan bir kadına yardım etmeye çalışıyordur ve her geçen dakika korkusu büyür.

Kadın, geçmişte yaşadığı acıları hatırlatarak zaten daha önce anne olduğunu söyler. Bu sözler sahnenin duygusal yükünü daha da ağırlaştırır. Orhan ise çaresizce ona moral vermeye çalışır. Bir yandan eşini ayakta tutmaya uğraşırken diğer yandan çevrede yardım edecek birilerini bulma düşüncesiyle mücadele eder. En büyük korkusu, eşini yalnız bırakmak zorunda kalmasıdır.

Sancılar şiddetlenirken genç kadın Orhan’ın gitmesine izin vermek istemez. Karanlıkta tek başına kalma düşüncesi onu tamamen kırar. Fakat başka çare kalmamıştır. Orhan, yardım aramak için kısa süreliğine arabadan ayrılmaya karar verir. Gitmeden önce eşine nasıl nefes alması gerektiğini tekrar tekrar anlatır. Onun sakin kalmasını sağlamaya çalışsa da kadının gözlerindeki korku giderek büyür.

Film boyunca izleyici sadece fiziksel bir doğuma değil, aynı zamanda iki insanın psikolojik çöküşüne de tanıklık eder. Çamura saplanan araba, aslında onların sıkışıp kaldığı kaderi simgeler. Dışarıdaki fırtına kadar içerideki korku da büyümektedir. Orhan’ın çaresizliği, kadının ölüm korkusuyla birleşince sahneler giderek daha gerilimli hale gelir.

Hikâyenin ilerleyen bölümünde çiftin hayatta kalma mücadelesi daha da sertleşir. Yardımın gecikmesi doğumu ölümcül bir noktaya taşırken, Orhan zamanla eşini kurtarabilmek için imkânsız kararlar almak zorunda kalır. Film, yalnızca bir doğum hikâyesi olmaktan çıkar; sevginin, korkunun ve çaresizliğin sınandığı psikolojik bir hayatta kalma dramına dönüşür. Finalde ise hem bebeğin hem de anne babanın kaderi, izleyiciyi derinden sarsacak beklenmedik bir gerçekle yüzleşmeye zorlar.