Film, büyük travmalar yaşamış küçük bir ailenin yeniden huzur bulmaya çalışmasını duygusal ve iç burkan bir şekilde anlatıyor. Hikâyenin merkezinde, geçmişte yaşadıkları korkunç olayların izlerini hâlâ taşıyan bir çift ve onların küçük kızları Sahra bulunuyor. Dışarıdan bakıldığında sakin ve sevgi dolu görünen bu aile, aslında kaybetme korkusunun gölgesinde yaşamaktadır.

Gece yarısı geçen sahnede baba uyuyamaz. Eşi onun neden hâlâ ayakta olduğunu sorduğunda, adam yaşadıkları acılardan sonra artık gözlerini kapatmaya korktuğunu itiraf eder. Çünkü ona göre uyumak, sevdiklerinden bir an bile uzak kalmak anlamına gelmektedir. Hayatın ne kadar kırılgan olduğunu acı bir şekilde öğrenmiştir ve şimdi her saniyenin değerini hissetmek istemektedir. Karısının nefes alışını dinlemek, sıcaklığını hissetmek ve onun gerçekten yanında olduğundan emin olmak ister. Bu sözler, çiftin geçmişte ölümle ya da büyük bir kayıpla yüzleştiğini açıkça hissettirir.

Adam bir anlık dalgınlıkla “uyku yarı ölümdür” gibi karanlık bir ifade kullanınca kadın hemen onu susturur. Çünkü aile içinde artık ölüm kelimesini kullanmama konusunda sessiz bir anlaşma vardır. Bu detay, yaşadıkları travmanın ne kadar derin olduğunu gösterir. Özellikle Sahra’nın adının geçmesiyle olayların duygusal boyutu daha da ağırlaşır. Kadın, kızlarını yanlarından ayırmakta bile zorlandığını, hatta onu başka bir odada bırakmamak için kendi içinde mücadele verdiğini anlatır. Ancak bunu dile getirmemiştir çünkü eşinin onu “fazla korkuyorsun” diyerek sakinleştireceğini düşünmüştür. Fakat adam da aynı korkuları yaşamaktadır.

Tam bu konuşma sırasında küçük Sahra uyanıp anne babasının odasına gelir. Uyuyamadığını ve onların yanında olmak istediğini söyler. İlk başta anne babası onu kendi yatağına göndermeye çalışsa da küçük kızın söyledikleri ikisini de derinden etkiler. Sahra, korktuğunda, hasta olduğunda ya da kötü rüya gördüğünde zaten hep onların yanına geldiğini söyler. Çocuk masumiyetiyle söylediği bu cümleler aslında ailenin birbirine ne kadar bağımlı hale geldiğini ortaya çıkarır.

Film ilerledikçe izleyici, bu korkuların boşuna olmadığını öğrenir. Aile geçmişte büyük bir trajedi yaşamıştır; ölümle burun buruna gelmiş, sevdiklerini kaybetme tehlikesi atlatmışlardır. Bu yüzden şimdi birbirlerinden bir an bile ayrılmak istemezler. Özellikle baba, ailesini koruyamadığı bir anın tekrar yaşanmasından ölümüne korkmaktadır.

Ancak hikâye yalnızca travma üzerine kurulmaz. Film aynı zamanda sevginin insanları nasıl hayatta tuttuğunu da gösterir. Küçük Sahra’nın gece anne babasının arasına uzanması, ailenin yeniden iyileşme sürecinin sembolüne dönüşür. Üçü aynı yatakta birbirine sarılmış halde uykuya dalarken izleyici kısa süreliğine huzur hisseder. Fakat film, bu huzurun kalıcı olmayacağını ima eder.

Çünkü ilerleyen bölümlerde geçmişten gelen sırlar yeniden ortaya çıkacak, aile bir kez daha kaybetme korkusuyla yüzleşecektir. Bu sıcak ve sakin gece sahnesi aslında yaklaşan fırtına öncesindeki son güvenli andır. Film finalde izleyiciyi, sevginin bazen insanı kurtardığı kadar kırılgan hale de getirdiği gerçeğiyle baş başa bırakır.