Film, hayatın bütün umutlarını kaybetmiş bir adamın yeniden yaşama tutunmasını anlatan son derece duygusal bir hikâyeyle başlıyor. Hikâyenin merkezinde, uzun yıllar boyunca yalnızlık, pişmanlık ve kayıplarla boğuşmuş olan Emir vardır. Emir dışarıdan güçlü görünse de iç dünyasında tamamen tükenmiş biridir. Geçmişte yaptığı hatalar yüzünden ailesini kaybetmiş, sevdiklerinden uzaklaşmış ve kendi kurduğu karanlığın içinde yaşamaya başlamıştır. Film boyunca “çöl” metaforu aslında onun ruh hâlini temsil eder.

Bir gün Emir’in hayatına beklenmedik şekilde Defne girer. Defne sıcak kalpli, umut dolu ve hayata inanmayı bırakmamış genç bir kadındır. Emir ilk başta ona mesafeli davranır çünkü artık hiçbir şeye güvenmemektedir. Ancak Defne’nin sakinliği, sevgisi ve sabrı zamanla Emir’in içindeki yıllardır kurumuş olan duyguları yeniden canlandırır. Filmde sık sık kullanılan “bir yudum su” benzetmesi işte tam olarak Defne’yi anlatır. Emir’in tamamen umutsuz olduğu anda ona verilen küçücük bir sevgi kırıntısı, zamanla devasa bir değişime dönüşür.

Defne, Emir’e hayatın aslında mucizelerle dolu olduğunu öğretmeye çalışır. Ona göre insanlar bazen kendi acılarının içinde kaybolur ve çevrelerindeki güzellikleri göremez hâle gelirler. Emir de tam olarak böyledir. Kendini yıllarca çölde yürüyen bir adam gibi hissetmiştir; susuz, yorgun ve çıkış yolu olmayan bir yerde sıkışıp kalmış gibidir. Ama Defne’nin sevgisi o çölde büyüyen ilk ağaç olur.

İkilinin ilişkisi ilerledikçe Emir yeniden yaşamayı öğrenmeye başlar. Küçük anların değerini fark eder: mutfaktan gelen güzel yemek kokuları, sabah güneşi, çocuk kahkahaları ve aile sıcaklığı… Film özellikle aile kavramını çok güçlü işler. Emir’in geçmişte kaybettiği şey aslında sadece insanlar değil, aidiyet hissidir. Defne sayesinde yeniden bir yuva kurma ihtimaline inanır.

Hikâyenin ilerleyen bölümünde çiftin bir kız çocuğu dünyaya gelir. Emir baba olduktan sonra tamamen değişir. Eskiden içine kapanık ve karamsar olan adamın yerini sevgi dolu biri alır. Ancak film burada bitmez çünkü asıl büyük sınav bundan sonra başlar. Aile ikinci çocuklarını beklerken Defne ciddi bir hastalığa yakalanır. Emir bir kez daha sevdiği insanı kaybetme korkusuyla yüzleşmek zorunda kalır.

Bu süreçte Defne, Emir’e filmin en önemli konuşmasını yapar. Hayatın bazen insanı çöle çevirdiğini ama gerçek mucizenin sevgiyi kaybetmemek olduğunu söyler. Ona göre bir insanın ailesi varsa, tamamen yalnız değildir. Emir de sonunda anlar ki onu hayatta tutan şey para, güç ya da geçmiş değildir; karısı ve çocuklarıdır.

Final sahnesi oldukça etkileyicidir. Defne iyileşme sürecine girerken Emir çocuklarıyla birlikte bahçede rüzgârı izler. Küçük kızları bir civcivi göstererek annesine seslenir ve aile hep birlikte gülümser. Emir gökyüzüne bakarken artık hayatı bir çöl gibi değil, büyüyen bir orman gibi görmektedir.

Film, sevginin insanı nasıl yeniden hayata döndürebileceğini anlatırken aynı zamanda aile olmanın gerçek anlamını da gösteriyor: Birbirine tutunarak en karanlık zamanları bile aşabilmek.