Film, büyük bir kaybın ardından hayata tamamen küsmüş genç bir adamın trajik hikâyesini anlatıyor. Sevdiği birini ani ve sarsıcı bir şekilde kaybeden genç adam, o günden sonra adeta yaşayan bir ölüye dönüşür. Ailesi onun yeniden hayata tutunmasını beklese de, o kendisini odasına kapatır ve dış dünyayla bütün bağlarını koparır. Günler geçer, ardından aylar gelir; fakat adam için zaman tamamen durmuştur. Mevsimler değişse bile o hâlâ kaybı yaşadığı günün içinde sıkışıp kalmıştır.

Annesi ve yakınları sürekli onunla konuşmaya çalışır. Kapısının önünde bekleyip seslenirler, “Kendine de bize de bunu yapma” diye yalvarırlar. Ancak genç adam tek kelime bile etmez. Yemek yemeyi, insanlarla konuşmayı ve hatta yaşadığını hissetmeyi bırakmıştır. Film boyunca evin içindeki sessizlik, karakterin yaşadığı ağır depresyonu güçlü biçimde yansıtır. Adamın bedeni hâlâ oradadır ama ruhu sanki çoktan ölmüştür.

Aile, özellikle de annesi, oğlunun bu hâlini izledikçe çaresizlik içinde tükenir. Bir zamanlar neşeli ve hayat dolu olan genç adam artık kimseyi fark etmiyordur. Çevresindeki insanlara boş gözlerle bakar, bazen en yakın dostunu bile tanımaz gibi davranır. Filmde sık sık kullanılan karanlık odalar, kapalı perdeler ve sessiz sahneler onun iç dünyasını sembolize eder. Yönetmen, karakterin psikolojik çöküşünü fiziksel bir hapishane gibi göstermeyi başarır.

Hikâyenin dönüm noktası ise gizemli bir genç kadının ortaya çıkmasıyla başlar. Kadın, adamın geçmişini bilen biri gibi davranır ve onu yalnız bırakmayacağını söyler. İlk başta adam hiçbir tepki vermez. Ancak kadın pes etmez; sürekli onun yanında durur, onunla konuşur ve yeniden hayata dönmesi için mücadele eder. Kadının gelişiyle birlikte filmde ilk kez umut hissedilmeye başlanır.

Kadın, adamın içine gömüldüğü karanlığın aslında suçluluk duygusundan beslendiğini fark eder. Sevdiği kişinin ölümünden kendisini sorumlu tutan adam, bilinçli olarak yaşamayı reddetmektedir. Ona göre nefes almak bile bir cezadır. Kadın ise onun hâlâ yaşayabileceğini, geçmişin tamamen silinmese bile acının hafifleyebileceğini anlatmaya çalışır.

Zaman geçtikçe adam küçük değişimler göstermeye başlar. Önce gözlerini pencereden dışarı çevirir, sonra kısa cümlelerle cevap vermeye başlar. Kadının sabrı ve sevgisi, onu yavaş yavaş karanlığın içinden çıkarır. Film boyunca bu iyileşme süreci oldukça ağır ve duygusal şekilde işlenir. Çünkü karakterin iyileşmesi bir anda olmaz; her adım büyük bir mücadeleyle gerçekleşir.

Finale doğru adam sonunda yaşadığı acıyla yüzleşir. Kaybettiği kişiyi unutamayacağını kabul eder ama onun ardından kendi hayatını da toprağa gömmemesi gerektiğini anlar. Kadın ona “Sen iyi olmadan gitmeyeceğim” dediğinde, film aslında gerçek kurtuluşun sevgi ve sabır sayesinde mümkün olduğunu gösterir.

Film, umutla umutsuzluk arasında gidip gelen ağır bir dram olarak sona erer. Son sahnede genç adam aylar sonra ilk kez odasının kapısını açıp dışarı çıkar. Bu küçük adım, onun yeniden yaşamaya başladığının en güçlü işareti olur.